Brattlit is geen losse verzameling gedichten, maar een grillige, noordelijke triptiek: de bundel beweegt van Brattlit naar Brandenburg en eindigt in het Finse löylyhölynpöly. Onderweg trekt Martijn Benders een taalwereld open van tunnels, fjorden, sneeuw, typemachines, jimmietenten, ravens, meren, brandende huizen, Zweedse stenen, oorlogsschimmen, sauna’s, zieners, mieren, wolven en noorderlicht. Het eerste deel is een afdaling in een Noors-Zweeds droomlandschap waar jeugdtrauma, kermisgeweld, spookhuizen, bergwanden en de mechaniek van de schrijfmachine door elkaar heen gaan lopen. De taal is beweeglijk, vreemd, uitbundig en soms bijna bezeten: woorden worden dieren, machines krijgen zielen, landschappen beginnen terug te spreken. In Brandenburg schuift de bundel naar een barok-historische ruimte waarin Gustav, Christina, Pommeren, Stockholm, de Hohenzollern-roos en het verbrande Pommerland rondwaren. Hier wordt geschiedenis geen decor, maar een koortsige kamer vol fluweel, kaarslicht, bloed, broches, paarden, verlies en oorlogszang. Het gedicht spreekt met vorsten, doden en geliefden alsof zij nog altijd in het heden rondgaan. Het slotdeel, löylyhölynpöly, voert de lezer Finland binnen: naar rietvelden, duisterrogge, sauna, Tavastlandse zienerstradities, meren, bossen, noorderlicht en de schaduwen van oorlog. De löyly, de geest van de saunastoom, wordt hier tegelijk warmte, herinnering, bezwering en onvindbare oorsprong. In dit deel klinkt ook de vraag of taal nog kan zingen wanneer geschiedenis, natuur en geweld in elkaar grijpen. Brattlit is poëzie als taalmachine, als koortsdroom, als noordelijk bezweringsboek. Een bundel voor lezers die niet op zoek zijn naar gladde helderheid, maar naar een poëzie die schuurt, fonkelt, gromt en blijft naspoken. Benders schrijft hier op volle kracht: lyrisch, absurd, mythisch, satirisch en radicaal eigenzinnig.